Intymnie...

To jest fotel.
Mój.

To jest fotel.
Romka.

To jest telewizor. I dekoder.

To są piloty.
Do telewizora i dekodera.

To jest komputer.

To jest mój czytnik.

I moje pliki z książkami do przeczytania.

To jest Romka tablet.

I Jego plik z książkami do przeczytania.

A to są dwa konkursowe lenie, którym nic się nie chce, jak tylko czytać z przerwą na jakiś film (byle krótki), ewentualnie sprawdzenie poczty.

"Człowiek nigdy nie pozbędzie się tego, o czym milczy"

       Oddycham.
Parę rzeczy się wydarzyło...
       Stało się to powodem kilku bezsennych nocy, spędzonych na przemyśleniach, zastanawianiu się, szukaniu błędów i sposobów ich naprawiania.
       Stało się to także powodem i tematem rozmów z życzliwymi mi ludźmi, takimi do których mam zaufanie, takimi którzy są dla mnie autorytetem.
I na skutek tego - oddycham. Czuję się wolna.
I napawam się tą wolnością.
Bo nie muszę zajmować stanowiska.
Nie muszę szukać rozwiązania.
Nie muszę godzić się na rozwiązania, które mi nie pasują.
Nie muszę robić dobrej miny do złej gry:

Wreszcie zrozumiałam. A raczej zaakceptowałam nieuchronność przemijania.

I to, że i w moim życiu następują zmiany: ktoś przychodzi, ktoś odchodzi...
Że czasem można się pomylić... I uświadomić sobie taką pomyłkę dopiero po dłuższym czasie i różnych wydarzeniach.
       Oczywiście zawsze winien brak komunikacji! 
Potem się okazuje ileśmy to przecierpieli w imię przyjaźni, ile było przemilczeń dla świętego spokoju.
I z tych przemilczeń i cierpień powstał przepiękny, przesolidny mur, którego nic nie zburzy...
Potem się okazuje, że w podstawowych bez mała sprawach mamy inne zdanie. 
Że te same pojęcia znaczą dla nas całkiem co innego. 
Że wartości, które wyznajemy są tak różne, że nie wiem na jakiej płaszczyźnie można się dogadać.
        No nie, tu przesadziłam. Przecież właśnie o to chodzi: zrozumiałam, że nie ma tej płaszczyzny!
Nasze porozumienie polegało na "zostawmy wszystko czasowi" z jednej strony i akceptacji takiego rozwiązania z drugiej.
To musiało pęknąć.
Prawdę mówiąc: pękało po wielokroć. 
Ale zawsze drobne remonciki sprawę załatwiały.
Tylko przychodzi moment, że ani drobne, ani większe remonty nie wystarczają.
Zostaje zburzyć.
I ewentualnie uprzątnąć gruzowisko i budować na nowo.
Z tym, że i do zburzenia i do budowania na nowo potrzebna jest ekipa.
I współpraca.
I dobra wola.

Jak tu żyć?

Małżeństwo.
Dwoje zupełnie obcych sobie ludzi łączy ... coś...
Tak naprawdę nikt nie wie co. Ale łączy.

I jeżeli tylko to, co łączy jest silniejsze niż to, co dzieli - to już jest szansa na długie, wspólne życie. Niekoniecznie szczęśliwe. Ale to akurat już całkiem inna bajka.

Tu i teraz będzie o tym, że małżeństwo to sztuka przede wszystkim kompromisu.

Bo, nie czarujmy się, prócz tego tajemniczego CZEGOŚ, co łączy, cała reszta po prostu dzieli.

Dzieli nas w zwiazku przede wszystkim płeć (są wyjątki... :) ). 

Dzielą nawyki i przyzwyczajenia wyniesione z domu.

U nas to się eksponuje tym, że Romek wszystkie swoje ciuchy (no, może nie wszystkie, ale zawsze jakieś) trzyma na krześle w pokoju gościnnym, chociaż ma dwa inne do dyspozycji. I trzy szafy!

Ale w żadnej szafie nie ma krzesła. A w pozostałych pokojach stoją fotele. Być może to jest przyczyna.... Bo w Jego domu rodzinnym zawsze ciuchy zamiast w szafie - leżały i wisiały na krześle stojącym cichutko w kąciku w pokoju gościnnym.

Wkurza mnie to niepomiernie. Ale co mogę zrobić: zaakceptować albo zabić. Wole zaakceptować. Bo jak zabiję, to bałagan się zrobi i problem z ukryciem zwłok.

Kompromis.

Ja z kolei, z mego domu rodzinnego wyniosłam przyzwyczajenie do trzymania wszystkiego "pod ręką". Pod ręką czyli na stoliku stojącym między fotelami, na którym zażywamy odpoczynku i rekreacji. Moi Rodzice tak mieli. Z tym, że Im wystarczył jeden stolik na "przydasie".

Ja ma dwa. A na nich

 -pudełko chusteczek higienicznych (przyda się, jak np. się wzruszę), ładowarka do komórki,

 -bambusowy patyk lekko krzywy, którym opuszczam rolety jak mi się nie chce wstać z fotela a Romka nie ma w pobliżu,

-czytnik książek - wiadomo po co

-ze 2-3 książki tradycyjne, bo lubię mieć wybór

-gazetę z programem telewizyjnym, bo ciągle mam nadzieję, że coś ciekawego pokażą

-karteczkę z numerami programów - jakby jednak coś ciekawego było do oglądania - żeby nie szukać za  pomocą pilota

-zakreślacz we wściekle pomarańczowym kolorze

-pilot do telewizora

-pilot do dekodera

-krem do rąk w buteleczce

-krem do rąk w tubce

-"regenerum" do paznokci

-krem w olejkiem herbacianym

-okulary

-okulary zapasowe

-portfel (nie wiem po co, nie pytajcie)

-kubek z czymś do picia

To zestaw podstawoy. Są jeszcze wariacje.

Na przykład Romka kubek z kawą.

Bo, jak się zapewne domyślacie to wszystko są moje "przydasie".

I tu się powtórzę:

Wkurza mnie to niepomiernie. Ale co mogę zrobić: zaakceptować albo zabić. Wolę zaakceptować. Bo zabić musiałabym się sama... A Romek musiałby sprzątać. A jeszcze by go zamknęli w kryminale jako winnego zbrodni.

Romek jest flegmatyk i Jego celem życia jest mieć święty spokój.

Ja przciwnie: choleryk, który wpada w depresję jak nie ma zajęcia.

I znowu: zaakceptować albo zabić.

Zaakceptować.

Romek nie uznaje takich przeszkód w codziennym życiu jak drzwi. Zamyka jedynie wejściowe i te od łazienki. Żadnych w szafkach. O, i szuflad nie zasuwa!

I nienawidzi przestawiać mebli.

Ja uwielbiam!!! Ale słaba kobieta jestem... i nie mam siły ich przesuwać. Ograniczam się do wymyślania co i gdzie przestawić. A potem to już Romka zajęcie. Z bólem serca, wydziwianiem i ciężkimi westchnieniami przestawiał ...Ze mną w charakterze pomocnika (przynieś, wynieś, pozamiataj...)

Żeby zaspokoić swoją potrzebę przestawiania i nie wkurzać Mego Męża nadmiernie (wszak pochodzi z domu, w którym meble stoją od 50 lat w tym samym miejscu!!!) często przekładałam różne rzeczy w szafkach. Ale On i tak się wkurzał, bo nic potem nie mógł znaleźć.

I zaakceptował. Nie zabił.

I ten małżeński kompromis wypracowujemy i dopracowujemy już bez mała 40 lat!

W niektórych szczegółach udało nam się to rewelacyjnie!

Ja myślę, Romek mówi.

Ja układam starannie swoje "przydasie" na stolikach żeby Mu miejsce na ten kubek z kawa zrobić, Romek, jak miejsca za mało, przynosi sobie taboret z kuchni i ma zastępczy stolik!

Ja zamykam za Nim te drzwiczki od szafek i zasuwam szuflady (pyskując tylko nieznacznie, nie za długo i nie za głośno) a On spokojnie szuka szuflady ze sztućcami, która zawsze była tu a teraz jej nie ma...

Kompromis!

I zdawałoby się : sielanka...

Otóż nie... Wręcz przeciwnie.

Bo wczoraj mieliśmy gości. Goście siedzieli na kanapie i słoneczko im w oczy świeciło. Bo rolety niekompatybilne z oknami ... bo okno otwarte i słońce się w szybie przegląda.

Goście się nie skarżyli. Przesuwali się tylko po kanapie szukając cienia.

Ale ja się czułam niekomfortowo.

I po Ich wyjściu rzuciłam: chyba trzeba kanapę przestawić.

A dziś rano zauważyłam, (jako, że kanapa narożna) że nie ma w pokoju rogu, do którego by pasowała.

I podzieliłam się moim spostrzeżeniem z Romkiem.

I co????

I ja tu siedzę i się martwię teraz. 

Bo On kanapę przerabia i SAM meble przestawia.

Jakie powinnam wnioski z tego wyciągnąć????

Wszak kompromis to to nie jest!

Kompromis byłby wtedy, gdyby na moją propozycję przestawiania kanapy, Romek westchnął przeciągle, poszurał nogami (co jest oznaką największego niezadowolenia), rzucił: "o, ludzie" i zabrał się za to, co teraz robi.

A nie tak: z uśmiechem i pieśnią na ustach!

Doprawdy, nie potrafię się w tym odnaleźć.

Żniwa u Magdy

Kolejna wiosna przyniosła kolejne ambitne plany żeby zagospodarować parapety okienne.
Mamy ich troszkę. I charakteryzują się tym, że słońce na nie świeci. Obficie. I grzeje w lecie. Obficie.
I powoduje , to słońce i to grzanie, że w mieszkaniu mamy około 38 stopni. No Sahara!
I w związku z powyższym każda nowa wiosna budzi we mnie potrzebę hodowania na owych parapetach.
Czegokolwiek, co wyrośnie i oprze się słońcu a mnie da trochę cienia i wytchnienia. I obniży temperaturę.
I jak mieszkamy tu 11 bez mała lat, nie udało nam się nigdy niczego wyhodować.
Nawet jakiś chwaścik  piekny (naprawdę piękny), który się płożył po płotach w Bułgarii nie strzymał i uwiądł na naszej parapetowej Saharze.
Tej wiosny kupiłam zwykłą fasolę i zwykły groszek cukrowy. Wszak one wytrzymałe są. Nikt na nie nie chucha i nie dmucha. A rosną. Podobno taka fasola i do 3 metrów może dorosnąć. I Romek posiał. I nawet przygotował podpórki co by się owe pospolite warzywa miały po czym piąć...
Już widziałam oczyma duszy pięknie zarośnięte okna kipiące zielenią i kolorowymi kwiatami.
Taka fasola:

I taki groszek:

Na trzymetrowe roślinki nie liczyłam. A co mi będą sąsiedzkie okna upiększać.
Nie muszą być jakieś przesadnie wysoki, byleby gęste były...
No i mam.
Taką fasolę:

I taki sam groszek.
I takie kwiatki:









Smutno.....

Ale jest promyczek radości w tym smutku. Bo mój groszek, tyci-tyciuni ma ... strączki:

Najprawdziwsze.

 A w strączkach ziarenka:

Dwa strączki zerwałam i pożarłam:

A te:

zostawię do jesieni... A zimą ugotuję Romkowi grochówkę!

Rozmówki...

Gadamy sobie z Lusią na skypie.
Tylko takie możliwości mamy.
Cieszę się, że aż takie!
Bo mogłabym i ich nie mieć.
Bo np. Lusia nie chciałaby gadać. Ze mną. Albo w ogóle!
A tak - jest  nieźle.
-----------------
Kilka próbek:
Lusia zjadła jogurt,  mówi :"gotowe" i dodaje: "jeszcze"
Emilka: chcesz jeszcze? to przynieś sobie.
Lusia z nadzieją w głosie: "dziesięć?"

Ja: Lusia , nie widziałam jeszcze twojego kapelusza, pokażesz mi?
Lusia (z ociąganiem): taaak
Emilka: leć po kapelusz, pokaż babci
Lusia: okej, latam

Lusia się bawi czymś, czego nie mogę na monitorze rozpoznać
Pytam co ma.
I słyszę odpowiedź: "siedynda mamusi"
O ileż wdzięczniejsza  nazwa dla bransoletki!!!

Nie znam się na żartach*

Poważnie:
Nie znam się na żartach.
Kiedy tak mówię, to nikt mi nie wierzy. Bo wszyscy myślą, że jak jestem zawsze uśmiechnięta, to muszę się na żartach znać.
A ja się nie znam!
Nigdy się nie znałam.
I jeszcze do tego zawsze myślałam, że ludzie sobie ze mnie żartują.Szczególnie Romek, który żyje po to, żeby stroić sobie żarty ze wszystkiego!
Ale urosłam, dorosłam i popracowałam nad sobą na tyle, że...
Nie, dalej się nie znam na żartach!
Nauczyłam się jedynie, że nie zawsze i nie wszyscy sobie dworują ze mnie.
Wszak pępkiem świata nie jestem!
Więc teraz, kiedy się czuję niepewnie w obecności jakiegoś żartownisia, to albo mu zwracam uwagę na niestosowność zachowania, albo chowam głęboko swoje odczucia, kiedy wiem, że to nie ja jestem obiektem owych żartów. Nawet jeśli jestem przekonana zgoła o czym innym.
Ludziom jest ze mną łatwiej. Bo rzadko kto musi się teraz dziwić: "ale jak to, naprawdę nie znasz się na żartach???"
I mnie jest łatwiej. Bo nie muszę się tłumaczyć, że naprawdę.
A przy tym, dzięki tej ciężkiej pracy nad sobą, nauczyłam się żartować. I cenię sobie wysoko dobry dowcip. I ludzi z poczuciem humoru.
A przy okazji dowiedziałam się jak trudno jest żyć z takimi co się na żartach inie znają i z takimi, którzy żartów nie rozumieją!!!
Współczuję serdecznie moim bliskim, którzy całe lata musieli się ze mną obchodzić jak ze zgniłym jajem.

Zarazem chcę ich z tego miejsca przeprosić. I podziękować, że to znosili.
A na żartach się dalej nie znam!!!
A jak mnie teraz denerwują tacy, co się nie znają!!! Szczególnie na moich! :)

-------------------------------
zainspirowane komentarzem na facebooku :)

Wróbelki

Mam Teściową. Co nie jest znowu takim wielkim osiągnięciem, jako, że dostałam Ją z całym dobrodziejstwem inwentarza. Czyli z mężem.
Moja Teściowa jest jak wino. Im starsza, tym lepsza.
Nie tylko dla mnie lepsza. Tu można powiedzieć, że 40 lat we współzależności teściowa-synowa przyniosły efekty i po prostu się do siebie przyzwyczaiłyśmy.
Ale Moja Teściowa jest w ogóle miłą, w zasadzie niekonfliktową starszą panią. Co jest o tyle dziwne, że ludzie na starość robią się ... nazwijmy to : mniej przyjemni.
A Moja Teściowa właśnie nie. Jej się z każdym rokiem poprawia. Mimo, że jak sama mówi, jest jak nietoperz: niedowidzi, niedosłyszy i się czepia. Chciałabym się tak czepiać w Jej wieku. Bo resztę już mam: niedowidzę i niedosłyszę ;)
Ale to nie są największe zalety Mojej Teściowej.
Największą Jej zaletą jest to, że Ona się cieszy. Naprawdę.
Zawsze sobie powód do radości znajdzie.
Ma chore nogi, chodzi o kulach. Wyraża się o nich (tych nogach) "brukowanymi" wyrazami, z których tekst: "nie chcą mnie nosić te cholerne nogi" należy do najłagodniejszych. Ale zaraz dodaje: "na szczęście mam równo pod sufitem".
Z domu prawie nie wychodzi, mieszka sama... Wydawało by się smutno, nie?
Otóż nie!
Dzwoniła do mnie ostatnio z życzeniami urodzinowymi i opowiadała, że ma koleżankę, którą powinna odwiedzić. Ale nie chce za bardzo. Bo ta koleżanka ciągle płacze i narzeka.
A Moja teściowa nie.
Bo co z tego, że jest długo młoda, co z tego, że te .... nogi...
Ale jak Ona sobie rano wstanie i zobaczy, że na balkonie nowy kwiatek zakwitł, to się cieszy!
A jak Ją wróbelki swoim ćwierkaniem rano obudzą, to stanie sobie przy oknie i patrzy na nie. I się cieszy.
Bo tak wesoło ćwierkają...
Moja Teściowa mi imponuje!
Pomijam te sporty ekstremalne, które uprawia (np. próba wkręcenia żarówki, która się przepaliła w przedpokoju w lampie na suficie, czy mycie okien - z dwiema kulami, czy zgoła kąpiel w brodziku, z którego ja mam problem wyleźć)!
Imponuję mi Jej zadowolenie ze wszystkiego.
Byliśmy na dwudniowej wycieczce:. Pierwszy dzień lało bez przerwy. Drugi - z przerwami.
W zasadzie można by powiedzieć, że owa wycieczka do najbardziej udanych nie należała...
Ale nie powiem. Było mnóstwo powodów do radości:
Największy deszcz spędziliśmy pod ziemią (tam w zasadzie nie pada), w Kopalni Złota w Złotym Stoku.
Wypiliśmy rewelacyjna czekoladę na gorąco w bardzo klimatycznej kawiarence w Kłodzku. Tak dobrą, że następnego dnia pojechaliśmy jeszcze raz.
Zwiedziliśmy Adrszpaskie Skały: dla mnie jeden z cudów świata (z pewnością tam wrócę... jak będzie słońce :)).
Przeszliśmy w ciągu tych dwóch dni milion kilometrów, z czego jakieś 800 tysięcy po schodach.
Ale to był wspaniały czas. Mam się z czego cieszyć.
Tak jak Moja Teściowa!
Wzruszają mnie wróbelki Mojej Teściowej.
Chcę też mieć takie. Dużo!